Welkom, Noah

Geboorteblog  ·  Vie Curi Venlo  ·  Bevalling inleiden met zwangerschapsdiabetes

Soms vraagt een geboorte geduld. Veel geduld. En precies dat was wat Santana de afgelopen dagen nodig had.

Twee dagen inleiden in Vie Curi Venlo

Santana's zwangerschap was naar het einde toe pittig geworden. Door haar zwangerschapsdiabetes werd er besloten om de bevalling in te leiden in het geboortecentrum van Vie Curi in Venlo. Op maandagavond werd een ballonnetje geplaatst om voor wat ontsluiting te gaan zorgen, daarna mocht ze weer naar huis.

De volgende ochtend meldde Santana zich opnieuw. Het ballonnetje was er uit gevallen en had voor 3 cm ontsluiting gezorgd. Ze kreeg tabletten misoprostol om de baarmoedermond rijper te maken. Er kwamen wat weeën, maar niets wat echt doorzette. Einde van die dag was er nog weinig veranderd. De afdeling was druk, er was een ziekmelding — en om 18.30 uur werd besloten om het die avond rust te geven. Morgen verder.

Santana was teleurgesteld. Begrijpelijk. Ze had zo gehoopt dat het die dag zou zijn. Toch sliep ze die nacht verrassend goed — met haar partner naast haar op een niet bepaald luxueus slaapbankje. Samen wachten op wat komen ging.

De tweede dag — lentezon langs de Maas

De tweede ochtend begon veelbelovend. Santana appte dat ze vaginale tabletten had gekregen én een nieuw ballonnetje. En toen, om 11.00 uur: het ballonnetje viel eruit. De baarmoedermond voelde een stuk rijper. Er kwamen nieuwe tabletten. Het lichaam begon eindelijk mee te werken.

Het was die dag ook de eerste echte lentedag van het jaar. Stralend zonnetje, zachte lucht. Santana maakte een wandeling langs de Maas met haar man — beweging helpt, frisse lucht helpt, en misschien ook gewoon even buiten zijn na al die dagen wachten. Ook ik zat in de tuin te wachten. In het zonnetje was dat gelukkig geen straf.

Om 16.00 uur kon de verloskundige de vliezen breken. De weeën werden intenser. Om 17.00 uur liet Santana weten dat ik misschien langzaam die kant op kon komen — maar dat ze om 18.00 uur nog even gecheckt zou worden. We besloten dat nog even af te wachten. Ik maakte snel eten voor mijn kinderen en wachtte op nieuws.

17.43 uur. Het berichtje: "Ze zeggen dat je deze kant op kunt komen. Ze gaat nu onder de douche en misschien straks nog even in bad." Het was niet Santana zelf die appte. Dat zei me genoeg. Ik sprong in de auto en reed richting Venlo.

Bevallen met eigen weeën, zonder ruggenprik

Om 18.20 uur liep ik haar kamer binnen. Santana zat op de rolstoel onder de douche, de douchekop op haar buik gericht. Bij elke wee volle concentratie. Tussendoor kon ze even praten. Haar partner was een heerlijk opgewekte aanwezigheid — hij hield de sfeer luchtig, en dat deed de kamer goed.

Al snel werd voorgesteld om het bad te proberen. Er was nog een kamer vrij. Ingepakt in een grote deken, in de rolstoel, over de gang — ze mocht er gelijk in. Zo'n 45 minuten heeft ze het in het bad volgehouden. De weeën werden duidelijk intenser. Haar wangen kleurden rood van de warmte. We gingen aan de slag met koude washandjes. Santana gaf aan dat ze pijnstilling wilde.

Het plan werd: uit bad, terug naar de kamer, checken hoe ver ze was, en dan bepalen wat mogelijk was. Met hulp van haar partner stapte Santana uit bad — en ze wist zelfs nog even goed te plassen. Eenmaal terug op de kamer bleek ze ongeveer 6 centimeter ontsluiting te hebben. Er werd een remifentanyl-pompje aangesloten om het ergste randje van de pijn weg te nemen.

Om 19.47 uur kreeg Santana de knop in handen. Bij elke wee een stoot remifentanyl. Je kon aan haar buik zien hoe hard haar lichaam werkte.

Om 19.52 uur — amper vijf minuten later — sprak de verloskundige haar vermoeden uit: "Ik denk dat je weleens volledige ontsluiting kunt hebben." Ze checkte snel. Tien centimeter! Alleen nog een heel klein randje. Santana moest even op haar rug nog wat weeën wegzuchten en toen werd om 20.00 het pompje uitgezet. Wat ging dit ineens snel!!

Noah is geboren — 20.15 uur Om 20.03 uur mocht Santana persen. Een paar keer gerichte kracht. En om 20.15 uur werd Noah geboren — met een grote splash kwam hij ter wereld.

Hij deed het meteen geweldig. Direct op de borst bij zijn mama gelegd, met papa vlak naast hen. Je zag het aan hem: trots. Op zijn vrouw, die dit zo ongelooflijk knap had gedaan. En op hun pasgeboren zoon.

Santana had zo graag op eigen kracht willen bevallen — met weeën die haar eigen lichaam maakte, zonder weeënopwekkers. En het liefst ook zonder ruggenprik. En ze heeft precies dat gedaan. Zo moedig.

De navelstreng van Noah klopte nog een hele tijd na zijn geboorte — een prachtig gezicht. Om 20.32 uur mocht papa hem doorknippen. En kort daarna kwam ook de placenta.

Het eerste flesje, de bloedsuikers en een grote zus Daarna was het tijd om Santana te checken. Ze had wat hechtingen nodig, maar onderging het dapper — met Noah op haar borst. Al snel begon hij te morren en te sabbelen. Hij had honger. Santana had gekozen voor flesvoeding, en de verpleegkundige ging een flesje klaarmaken. Dat flesje was zo leeg.

Om 21.11 uur werden Noahs bloedsuikerwaarden gecontroleerd — vanwege Santana's zwangerschapsdiabetes moet dit de eerste twaalf uur elke paar uur. Met 3594 gram was hij een flinke, gezonde jongen — terwijl hij groot was ingeschat, viel het reuze mee.

En toen was er het moment waar iedereen op had gewacht. Dochter Lina logeerde bij opa en oma en werd wakker gemaakt om naar het geboortecentrum in Venlo te komen. Ze stapte binnen en keek naar haar kleine broertje met grote, zachte ogen — vol bewondering, vol tederheid. Zo'n moment vergeet je niet. En ik mocht het vastleggen.

Toen was het voor mij tijd om te gaan. Ontzettend tevreden met deze goede afloop, en diep dankbaar dat ik als geboortefotograaf in Limburg weer getuige mocht zijn van dit prachtige natuurwonder. Welkom in de wereld, Noah. Wat ben je fijn ontvangen.