Geboortereportage in het Rijnstate ziekenhuis in Arnhem

Geboortereportage in het Rijnstate ziekenhuis in Arnhem | De geboorte van Milan

Op 18 februari stond ik al een paar dagen paraat voor een zwangere die op het punt stond te bevallen. Het rommelde namelijk al een tijdje: af en toe wat krampen, maar nog niets wat echt doorzette.

Die middag kreeg ze in het Rijnstate Ziekenhuis een ballonnetje geplaatst om de bevalling in te leiden. Dus even spannend wat dit zou gaan doen.

Last-minute werd er door een klant nog een newbornshoot ingepland. Omdat het dichtbij was (bij mij in het dorp), besloot ik die gewoon te doen — met de mededeling dat ik direct zou moeten vertrekken als ik gebeld werd.

Dus ging ik op pad met extra lege geheugenkaartjes in mijn cameratas en mijn telefoon binnen handbereik.

Voor het geval dat.

Het telefoontje dat alles veranderde

Gedurende de middag kreeg Anne steeds meer krampen die eigenlijk niet meer helemaal wegtrokken. We hadden afgesproken dat ze me goed op de hoogte zou houden, omdat ik ongeveer anderhalf uur moest rijden naar Arnhem.

Rond vijf uur kwam ik thuis van mijn newbornshoot. Ik wisselde mijn geheugenkaartjes en mijn moeder was nog in huis omdat zij op de kinderen had gepast.

Nog geen vijftien minuten later ging mijn telefoon.

Anne.

Nog voordat ze het echt zei, hoorde ik het al aan haar stem. Dit was serieus.

De weeën waren doorgezet en ze zou zo het ziekenhuis bellen om te kijken of ze mocht komen.

Ik zei meteen:
“Volgens mij moet ik gewoon nu gaan rijden. Ik hoor al aan je dat het menens is.”

Haast richting Arnhem

Mijn moeder was zo lief om nog even bij de kinderen te blijven. Sterker nog: ze maakte zelfs nog snel een broodje met een gebakken ei voor me.

“Je weet nooit wanneer je weer tijd hebt om te eten,” zei ze.

En ze had gelijk.

Met een paar energierepen in mijn tas stapte ik in de auto. Onderweg stuurde ik Anne een spraakbericht met mijn ETA en wenste ik haar succes.

Heel eerlijk? Ik was best een beetje gespannen.

Het was spitsuur.
Ze had al 6 centimeter.
En dit was haar tweede kindje.

Maar ondanks het verkeer ging het eigenlijk verrassend vlot.

Om 19:10 liep ik via de spoedingang het ziekenhuis binnen.

Aankomst bij de verloskamers

Omdat ik het ziekenhuis niet kende en zo snel mogelijk bij Anne wilde zijn, vroeg ik bij de balie om hulp. Een ontzettend vriendelijke mevrouw liep zelfs met me mee richting de verloskamers.

Ik wist in welke kamer Anne lag, maar daar aangekomen bleek dat ze inmiddels naar een andere kamer was verhuisd. De verpleegkundige wees me de juiste kant op.

Toen ik de kamer binnenliep zag ik meteen hoe bijzonder de sfeer was.

Anne lag ontspannen in bad. Haar partner zat strak naast haar en hield haar hand vast. De lichten waren gedimd, er draaide zachte muziek en op de muur stond een projector met een sterrenhemel.

Wat een prachtige geboorteomgeving hadden ze gecreëerd.

Mijn eerste gedachte?

Gelukkig. Ik ben op tijd.

Van bad naar bed

Om 19:35 heeft de verloskundige Anne nou getoucheerd om te kijken hoe ver ze was. 7 centimeter. Er werd toen besloten dat Anne uit bad moest. Omdat het kindje vrij groot werd geschat wilde de verloskundige niet dat de baby in bad geboren zou worden. Dus Anne verplaatste zich met hulp van haar partner en de verloskundige naar het bed. 

Om de bevalling verder te helpen, werden om 19:38 de vliezen gebroken. Dat kan soms nét dat zetje geven waardoor de bevalling sneller doorzet.

De weeën werden daarna duidelijk intenser.

Anne gaf aan dat ze graag pijnstilling wilde. Ze kreeg een morfinepompje en ik hielp haar ook nog even met het opplakken van de TENS die ze had meegenomen.

Met twee hulpmiddelen tegen de pijn, de hand van haar partner stevig vast en de bemoedigende woorden van de verpleegkundige werkte ze zich door de weeën heen.

Liggend op haar zij hield ze dit nog anderhalf uur vol.

Tijd om te persen

Op een gegeven moment zag de verpleegkundige op de monitor dat de baby het even iets minder prettig leek te hebben. Anne werd daarom gevraagd om even naar rugligging te draaien.

Dat ging gelukkig beter.

Tien minuten later veranderden haar ademhaling en de geluiden die ze maakte. De verloskundige controleerde opnieuw en bevestigde wat eigenlijk al duidelijk was:

10 centimeter ontsluiting.

Tijd om te persen.

Anne wilde dat graag op haar zij doen. Met behulp van de beugels aan het bed en haar partner die haar been ondersteunde begon ze met persen.

En toen ging het ineens heel snel.

Na slechts drie minuten persen werd hun zoon geboren.

Milan.

Welkom op de wereld

Milan liet al snel van zich horen. Kort maar krachtig.

Daarna mocht hij meteen bij zijn mama liggen.

De ontlading en blijdschap in de kamer waren voelbaar. Het moment waarop alles samenkomt: maanden van wachten, spanning, kracht en liefde.

Wat een ongelooflijke prestatie van deze mama.

Anne werd voorzichtig afgedroogd en op haar rug gedraaid zodat ze rustig kon bijkomen met haar zoon op haar borst. De placenta werd al snel daarna geboren.

En toen begon het gouden uur.

Het eerste uur na de geboorte

De verloskundige en verpleegkundige gaven het nieuwe gezin alle ruimte om samen te genieten. Ik mocht dit bijzondere eerste uur vastleggen.

Huid op huid.
Blikken vol liefde.
Een trotse papa die zijn zoon bewondert.

Het zijn precies die momenten waar geboortefotografie om draait.

Het was druk op de afdeling, dus het duurde even voordat de controles van Milan gedaan konden worden. Maar ik had geen haast en bleef graag nog even.

In de tussentijd kon Anne douchen en kreeg papa Milan even heerlijk huid op huid op zijn borst.

En zoals het hoort bij een Nederlandse geboorte…

We kregen beschuit met muisjes.

Na de controles mocht Milan aangekleed worden en kon dit kersverse gezin weer richting huis.

Midden in de nacht naar huis

Toen ik uiteindelijk weer in de auto stapte was het midden in de nacht.

Moe? Een beetje.

Maar vooral vol adrenaline.

Elke keer opnieuw voelt het als een voorrecht om hierbij te mogen zijn. Om getuige te zijn van het moment waarop een nieuw leven begint en een gezin groeit.

Dankbaar dat ik dit mocht vastleggen.

Geboortefotografie in het ziekenhuis

Steeds meer ouders kiezen ervoor om hun bevalling vast te laten leggen met een geboortereportage. Ook in ziekenhuizen, zoals het Rijnstate Ziekenhuis, kan geboortefotografie op een rustige en respectvolle manier plaatsvinden.

Een geboortereportage laat niet alleen het moment van de geboorte zien, maar juist ook de kleine momenten eromheen: de steun van een partner, de kracht van een moeder en de eerste ontmoeting met je baby.

Momenten die vaak in een roes voorbijgaan, maar die met foto’s voor altijd tastbaar blijven.