Een perfect getimede bevalling

De geboorte van Faya

Kennismaking en voorbereiding

Toen ik Emily voor het eerst ontmoette, was ze al 38 weken zwanger. Alles ging dus in sneltreinvaart. We planden snel een kennismakingsgesprek. Daarvoor ga ik altijd naar de zwangere toe. Zeker in dit geval aangezien Emily al zo ver was.  En bovendien krijg ik dan meteen een goed beeld van de ruimte en het licht.

Tijdens het gesprek vertelde ze dat ze graag een thuisbevalling wilde. Haar partner speelde geen rol meer, dus ze zou deze bevalling samen met haar zus doen. Ik voelde meteen dat ik haar graag wilde ondersteunen waar ik kon en dit belangrijke moment voor haar vast wilde leggen. Toen ik wegging, spraken we af dat ze me zou laten weten wanneer ze een beslissing had genomen. Later die dag kreeg ik een bericht: ze wilde het graag doen. Vanaf dat moment stond ik stand-by.

Het telefoontje in de vroege ochtend

Een week later, om 04:45, ging mijn telefoon. Het was begonnen.
Ik stond meteen op, poetste mijn tanden, pakte mijn tas die al klaar stond en stapte in de auto. Rond 05:30 kwam ik binnen in een rustige, serene woonkamer. Emily werd ondersteund door haar zus, en de verloskundige was er al. Het was bijzonder, want dit was dezelfde verloskundige die ook bij mijn eigen bevallingen aanwezig was — een warm weerzien.

De weeën en ontsluiting

De weeën kwamen snel achter elkaar, en de ontsluiting vorderde goed. Emily bleef gefocust, maar keek af en toe naar de klok: haar twee andere kinderen lagen nog boven te slapen en moesten om kwart voor zeven wakker worden gemaakt voor school.
Maar de verloskundige had in de gaten dat het vlot ging en herhaalde rustig: “Eerst een baby, dan de rest.”

Emily wisselde houdingen om de weeën op te vangen en ging uiteindelijk op de bank liggen, waar de persfase begon. De partusassistent stond klaar om alles te ondersteunen en alles liep gesmeerd.

De geboorte van Faya

Om 06:33 werd Faya geboren — precies op tijd voordat de andere kinderen wakker werden.
De opluchting en trots op Emily’s gezicht waren duidelijk. Even later kwamen haar kinderen voorzichtig naar beneden en mochten ze hun nieuwe zusje bewonderen. Een intiem, huiselijk moment dat ik niet snel zal vergeten.

Eerste momenten samen

Na de geboorte maakte ik nog wat foto’s van de eerste momenten: huid op huid, kleine handjes, blikken vol liefde tussen zussen. Daarna liet ik het gezin in alle rust genieten.
Toen ik naar huis reed, voelde ik dankbaarheid: dat ik erbij mocht zijn en dit bijzondere verhaal mocht vastleggen. Voor mij is dit waar geboortefotografie om draait: pure emotie, kracht en intimiteit, vastgelegd in beelden voor later.